..............................................................* επιμέλεια σελίδας: Πάνος Σ. Πάνου * επικοινωνία email: kepeme@gmail.com *



Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει.

Bertolt Brecht, 1898-1956, Γερμανός συγγραφέας

~~

 my-tips-collection
....................."Η συμφιλίωση των πολιτισμών περνά μέσα από την οικουμενικότητα της Παιδείας"
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω. Μόνον έτσι όμως έμαθα να ξεχωρίζω τους πιο ανεπαίσθητους συριγμούς, ν' ακριβολογώ μες στα μυστήρια....
...............................................................................................................................................................................................................Οδ. Ελύτης
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Η Rothschild θα πληρωθεί 3,2 εκατ. τις συμβουλές για το χρέος

 Γράμμα από το Βερολίνο ΧΙΙ 
 Δρ. Εμμανουήλ Σαρίδης
www.berlin-athen.eu


Με 3,2 εκατ. ευρώ σε δόσεις η αμοιβή της Rothschild για να μας βγάλει στις αγορές! Η απόφαση του Χουλιαράκη δημοσιεύθηκε στη Διαύγεια.
Κατ‘ αρχήν ο τίτλος, γραμμένος από κάποιον που δεν γνωρίζει γραμματική και ορθρογραφία.
Μετά η σύμβαση των ταραγμένων μυαλών που βρίσκονται στην κυβέρνηση: Φαίνεται σαν το αστείο της ημέρας, αν δεν έδειχνε ξεκάθαρα τι καταλαβαίνουν οι εγκέφαλοι του ΣΥΡΙΖΑ από οικονομία. Ρωτώ: Μπορείς να βάλεις τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα; Σύμφωνα με αυτή την σύμβαση μπορείς. Ε, τότε, άντε και καλά κρασιά


Τους όρους της σύμβασης και την αμοιβή της Rothschild για την παροχή υπηρεσιών προς το Ελληνικό Δημόσιο περιλαμβάνει η απόφαση του αναπληρωτή ΥΠΟΙΚ Γ. Χουλιαράκη που αναρτήθηκε στην Διαύγεια. Σε δόσεις θα λάβει αμοιβή 3,2 εκατ. ευρώ.
Συγκεκριμένα εγκρίθηκε η ανάθεση στον χρηματοοικονομικό σύμβουλο Rothschild, της παροχής προς το Ελληνικό Δημόσιο των ακόλουθων εξειδικευμένων χρηματοοικονομικών υπηρεσιών:
Αξιολόγηση των υποβαλλομένων εκ των θεσμικών οργάνων (Ε.Ε., Δ.Ν.Τ., κλπ.) προτάσεων σε σχέση με τα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους και των επιπτώσεών τους στην υφιστάμενη διάθρωση του ελληνικού δημοσίου χρέους.
Επεξεργασία, αξιολόγηση και υποβολή προτάσεων αναφορικά με τη διαχείριση του χαρτοφυλακίου ελληνικού δημοσίου χρέους που προέρχεται από τον επίσημο τομέα.
Επεξεργασία, αξιολόγηση και υποβολή προτάσεων σχετικά με τα μέτρα ελάφρυνσης του προαναφερόμενου χρέους.
Παροχή διευκολύνσεων και υπηρεσιών, καθώς και πραγματοποίηση των απαραίτητων επαφών με διάφορους βασικούς φορείς όπως διεθνείς επενδυτές, διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, κλπ., αναφορικά με την προετοιμασία για την επιστροφή της Ελλάδας στις διεθνείς κεφαλαιαγορές.
Παροχή εξειδικευμένων συμβουλών και προτάσεων σε θέματα αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας.
Σύμφωνα με την απόφαση, ως αμοιβή για την παροχή των προαναφερόμενων χρηματοοικονομικών υπηρεσιών θα καταβληθούν στη Rothschild τα ακόλουθα ποσά:
Ποσό 99.000 ευρώ μέσα σε διάστημα 60 ημερών από τη δημοσίευση της απόφασης.
Επιπλέον ποσό 99.000 ευρώ θα καταβληθεί έως την 31.05.2018, εφόσον οι ανωτέρω χρηματοοικονομικές υπηρεσίες εξακολουθήσουν να παρέχονται και μετά την 25.01.2018 και για διάστημα όχι πέρα από την 25.01.2019.
Με την προϋπόθεση της επίτευξης του στόχου της εξόδου στις διεθνείς κεφαλαιαγορές, μέσω έκδοσης κρατικών ομολόγων ωρίμανσης 24 μηνών κατ’ ελάχιστο, θα καταβληθεί ως αμοιβή (success fee) ποσό έως 3 εκατ. ευρώ συνολικά, ως εξής: ποσό έως 1,5 εκατ. ευρώ μετά την υλοποίηση της πρώτης έκδοσης και ποσό έως 1,5 εκατ. ευρώ μετά την υλοποίηση της δεύτερης συνεχόμενης έκδοσης.

Διαβάστε ακόμη
Τζανακόπουλος: Υπό κατάρτιση η συμφωνία με τη Rothschild
Τι απαντούν L’Oreal & Rothchild για τις συναντήσεις με Τσίπρα στο Παρίσι
___________
Πηγή: http://www.thetoc.gr/oikonomia/article/i-rothschild-tha-plirwthei-32-ekat-tis-sumboules-gia-to-xreos

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

TETAΡΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ: Χαράτσια, κινεζοποίηση και ιμπεριαλιστική επιτροπεία...

TETAΡΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ:  Χαράτσια, κινεζοποίηση και ιμπεριαλιστική επιτροπεία...


Από τη γερμανική «Χάντελσμπλατ» πληροφορηθήκαμε, τελικά, το κείμενο του τέταρτου Μνημόνιου. Δόθηκε -με τον χαρακτηρισμό «εμπιστευτικό»- στους γερμανούς βουλευτές της επιτροπής Προϋπολογισμού και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και φυσικά διέρρευσε αμέσως. 
Αντίθετα, στην Ελλάδα κρατήθηκε επτασφράγιστο μυστικό και δε διέρρευσε πουθενά. Δεν το πήραν ούτε οι βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι οποίοι περίμεναν το πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα για να μάθουν τι θα ψηφίσουν (δεν τους ενδιαφέρει και πολύ, καθώς είναι αποφασισμένοι να το ψηφίσουν και αυτό, για να παραμείνουν στην εξουσία).
Το κείμενο έχει τίτλο «Συμπληρωματικό Μνημόνιο Κατανόησης: Ελλάδα» και αποτελεί Σχέδιο Προκαταρκτικής Συμφωνίας, με ημερομηνία 2 Μάη του 2017. Είναι η μέρα που άγρια χαράματα βγήκε ο Τσακαλώτος στο Χίλτον και ανακοίνωσε ότι «υπάρχει άσπρος καπνός για την τεχνική συμφωνία σε όλα τα θέματα», για να ξεκινήσει αμέσως μια εκκωφαντική γκεμπελίστικη εκστρατεία των Τσιπροκαμμένων, που προσπαθούν να αποδείξουν ότι πρόκειται για «μια ισορροπημένη και βιώσιμη συμφωνία», η οποία «οδηγεί το καλοκαίρι του 2018 οριστικά την πατρίδα μας έξω από τα Μνημόνια και την ταπεινωτική πολλές φορές επιτροπεία» (λόγια του Τσίπρα είναι όλα τα εντός εισαγωγικών).
Δεν είναι και τόσο εύκολο να μελετήσει κανείς ένα κείμενο γραμμένο στα αγγλικά, γεμάτο τεχνικούς όρους και «ακατανόητα» ακρωνύμια. Τα ουσιαστικά ζητήματα, όμως, θα σας τα παρουσιάσουμε παρακάτω, αφού σημειώσουμε εισαγωγικά ότι πέφτει -ως συνήθως- πολύς κιτρινισμός από τα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ. Γράφτηκε και ειπώθηκε κατά κόρον, για παράδειγμα, ότι δε γίνεται αναφορά στα περιβόητα αντίμετρα, ενώ στο Μνημόνιο τα «αντίμετρα» αναφέρονται ως «επεκτατικά μέτρα» και αναφέρονται ένα προς ένα, υπό αίρεση φυσικά. Δε χρειαζόμαστε ψέματα για να πολεμήσουμε μια αντιλαϊκή συμφωνία.
Επίσης, ένα κείμενο που κυκλοφόρησε σε ελληνικές φυλλάδες με λίστα 140 προαπαιτούμενων, είναι μεν πιστό στο Συμπληρωματικό Μνημόνιο, όμως πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι κάποια απ' αυτά τα προαπαιτούμενα έχουν ήδη νομοθετηθεί (π.χ. το κόψιμο του ΕΚΑΣ για το 2017).
Τέταρτο Μνημόνιο
Για να μην παίζουμε με τις λέξεις, πρέπει να πούμε ευθύς εξαρχής ότι το Συμπληρωματικό Μνημόνιο ισοδυναμεί με τέταρτο Μνημόνιο, αφού παρατείνει την ισχύ του τρέχοντος Μνημόνιου (με νέους όρους), τουλάχιστον μέχρι το 2021, ενδεχομένως και μέχρι το 2022 (το 2021/2022 βρίσκεται μέσα σε αγκύλες, σημάδι του ότι είναι ακόμα ανοιχτό και θα αποφασιστεί στο Eurogroup στις 22 Μάη).
Από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο, που περιγράφει το περιεχόμενό του, το Μνημόνιο σημειώνει ότι «η Ελλάδα πρέπει να στοχεύσει σε ένα μεσοπρόθεσμο πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ, που θα επιτευχθεί μέσω ενός συνδυασμού προληπτικών παραμετρικών δημοσιονομικών μέτρων». Αφού σημειώσει ότι «η επιτυχία απαιτεί την ιδιοκτησία της μεταρρυθμιστικής ατζέντας από τις ελληνικές αρχές», αφιερώνει μια αναφορά με έντονα γράμματα στη λεγόμενη «τεχνική βοήθεια», τονίζοντας: «Η επιτυχία του προγράμματος θα απαιτήσει τη σταθερή εφαρμογή των συμφωνημένων πολιτικών για πολλά χρόνια - η οποία απαιτεί την πολιτική δέσμευση, αλλά και την τεχνική δυνατότητα της ελληνικής διοίκησης να την ολοκληρώσει - και γι' αυτό οι αρχές έχουν δεσμευτεί να κάνουν πλήρη χρήση της διαθέσιμης τεχνικής βοήθειας».
Αυτή είναι η «πολιτικά ορθή» διατύπωση για την παράταση της επιτροπείας «για πολλά χρόνια» (με εργαλείο το χρέος, φυσικά, όπως εξηγούμε στη σελίδα 7 αυτού του φύλλου). Αμέσως μετά το Μνημόνιο μπαίνει στο «ζουμί», με το κεφάλαιο «Δημοσιονομική πολιτική».
 Ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ θα διατηρηθεί μεσοπρόθεσμα, μέχρι το [2021/22].
 Ως προαπαιτούμενο η κυβέρνηση υιοθέτησε προϋπολογισμό για το 2017 και ως προαπαιτούμενο θα υιοθετήσει τη Μεσοπρόθεσμη Δημοσιονομική Στρατηγική 2018-21, που θα προσαρμόσει τις δαπάνες σύμφωνα με το πρόγραμμα του ESM και θα καθορίσει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ για το 2019, το 2020 και το 2021.
 Αυτά θα υποστηριχτούν με την υιοθέτηση πρόσθετων παραμετρικών μέτρων ύψους 0,3% του ΑΕΠ (540 εκατομμύρια κάνει αυτό) για το 2018.
Εδώ πρέπει να σταθούμε. Αφού το 2016 υπήρξε υπεραπόδοση στον τομέα του «πρωτογενούς πλεονάσματος», που από στόχο 0,5% εκτινάχτηκε στο 4,2% του ΑΕΠ, όπως παραδέχεται και το Μνημόνιο, κι αφού ο στόχος για το 2017 είναι επιτεύξιμος με τα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί, στο πλαίσιο της πρώτης αξιολόγησης, για-τί προσθέτουν επιπλέον μέτρα 0,3% του ΑΕΠ για το 2018; Αυτό μας οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα πως το ίδιο μπορεί να γίνει και τα επόμενα χρόνια. Δηλαδή, όχι μόνο να μην εφαρμοστούν τα περιβόητα «αντίμετρα», αλλά να ζητηθούν και επιπλέον αντιλαϊκά μέτρα, πέρα απ' αυτά που θα προνομοθετηθούν. Αν η «σιγουριά» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που διαβεβαιώνουν ότι «δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, για-τί θα πιάσουμε τους στόχους, με τη φόρα που έχουμε πάρει, είχε την παραμικρή βάση, τότε δε θα είχαμε από τώρα πρόσθετα μέτρα για το 2018.
Λένε με θράσος ότι ο «κόφτης» δεν ενεργοποιήθηκε, όμως αυτό έγινε γιατί οι ίδιοι δέχτηκαν να νομοθετήσουν από τώρα πρόσθετα μέτρα άνω του μισού δισ. ευρώ. Αντί να τους τα επιβάλει ο «κόφτης», τα παίρνουν σε συμφωνία με την τρόικα, και ταυτόχρονα προσπαθούν να κοροϊδέψουν τον ελληνικό λαό. Πρόκειται για «ευθυγράμμιση» προνοιακών επιδομάτων, για «εκλογίκευση» των δαπανών υγείας, για «εκλογίκευση» μισθολογίων στο Δημόσιο και άλλα τέτοια… προοδευτικά μέτρα, που στην προπαγάνδα τους τα κάνουν «γαργάρα».
Μέτρα και «αντίμετρα»
Το «προ-νομοθετημένο πακέτο» περιγράφεται επακριβώς. Πριν την περιγραφή του, όμως, υπάρχει η εξής επισήμανση: «Εάν οι ετήσιες εκτιμήσεις του προϋπολογισμού επιβεβαιώνουν ότι τα παραπάνω μέτρα οδηγούν σε μόνιμη δημοσιονομική υπεραπόδοση σε σχέση με τους στόχους του προγράμματος, οι αρχές μπορούν -κατόπιν συμφωνίας με τους θεσμούς- να αποφασίσουν τη χρήση του διαθέσιμου δημοσιονομικού χώρου για την ενδυνάμωση της κοινωνικής προστασίας (ιδιαίτερα του προγράμματος Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος) και/ή να μειώσουν τα φορολογικά βάρη με τον όρο ότι η επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων είναι βέβαιη. Η ελληνική κυβέρνηση θα παρακολουθεί τους δημοσιονομικούς κινδύνους,περιλαμβανόμενων των δικαστικών αποφάσεων, και θα παίρνει συμψηφιστικά μέτρα όπως απαιτείται για την επίτευξη των μεσοπρόθεσμων δημοσιονομικών στόχων στο πλαίσιο της Μεσοπρόθεσμης Δημοσιονομικής Στρατηγικής και των ετήσιων αναθεωρήσεών της».
Αυτό το σημείο λέει καθαρά ότι το Μνημόνιο και η επιτροπεία συνεχίζονται για τουλάχιστον άλλα τρία χρόνια. Γι' αυτό γίνεται λόγος για «πρόγραμμα» και για «συμφωνία των θεσμών» με βάση «ετήσιες αναθεωρήσεις». Και χρονικά να το δούμε, οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά έφεραν Μνημόνια διάρκειας πέντε ετών και οι κυβερνήσεις Τσίπρα προσθέτουν Μνημόνια άλλων έξι ετών, σπάζοντας το ρεκόρ των προηγούμενων.
Η προ-νομοθέτηση περιλαμβάνει:
 Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2018-2021.
 Συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση που θα επιφέρει καθαρή εξοικονόμηση 1% του ΑΕΠ το 2019-[2021] και μεταρρύθμιση της φορολογίας ατομικού εισοδήματος που θα επιφέρει καθαρή εξοικονόμηση 1% του ΑΕΠ το 2020 και το [2021]. Εδώ υπάρχει μια υποσημείωση που λέει ότι το ΔΝΤ θα αναζητήσει διαβεβαιώσεις από την αντιπολίτευση ότι δε θα ακυρώσει τα μέτρα που θα εφαρμοστούν το 2020.
Υπάρχει επίσης όρος ότι «τα φορολογικά μέτρα (δηλαδή το πετσόκομμα του αφορολόγητου) θα εφαρμοστούν το 2019, αν το ΔΝΤ, σε συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τις ελληνικές αρχές, στο πλαίσιο της τελικής αξιολόγησης του προγράμματος, θεωρήσει ότι, επί τη βάσει μιας προ-εκτίμησης, απαιτείται μια εμπροσθοβαρής εφαρμογή προκειμένου να επιτευχθεί ο συμφωνημένος δημοσιονομικός στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2019, που πρέπει να επιτευχθεί χωρίς επιβλαβή για την ανάπτυξη μέτρα». Δε χρειάζεται να προβληματιζόμαστε για το τι πρόκειται να γίνει: τα πρόσθετα μέτρα ύψους 0,3% του ΑΕΠ για το 2018, αποτελούν πρόκριμα γι' αυτό που θα ζητηθεί μετά από ένα χρόνο, όταν θα γίνει η τελευταία αξιολόγηση του τρίτου Μνημόνιου και θα καθοριστεί το καθεστώς επιτροπείας για τα επόμενα τρία ή τέσσερα χρόνια.
Τα «αντίμετρα» αναφέρονται αναλυτικά (για τον ΕΝΦΙΑ η κυβέρνηση λέει ψέματα ότι θα μειωθεί κατά 300 εκατ., γιατί το Μνημόνιο αναφέρει ότι η μείωση θα είναι 0,1% του ΑΕΠ, δηλαδή 180 εκατ. ευρώ). Υπάρχει, όμως, ο εξής όρος: «Οι ελληνικές αρχές συμφωνούν επίσης να νομοθετήσουν το επεκτατικό πακέτο. Αυτό θα εφαρμοστεί αρχίζοντας από το 2019, βασισμένο σε εκτιμήσεις και συμφωνία όλων των θεσμών, σε διαβούλευση με τις ελληνικές αρχές κατά την τελική αξιολόγηση του προγράμματος, ακολουθώντας μια διαφανή διαδικασία, με το ποσό που θα εφαρμοστεί να είναι σύμφωνο με την υπεραπόδοση που θα δείξουν οι προβολές των θεσμών σε σχέση με τους συμφωνημένους μεσοπρόθεσμους στόχους -με την υπόθεση ότι τα περιοριστικά μέτρα θα έχουν ήδη οικοδομηθεί στο βασικό σενάριο- προκειμένου να εξασφαλίσουν την επίτευξη των στόχων. Οι αρχές θα εξασφαλίσουν μια γραπτή ανεξάρτηση νομική γνωμάτευση που θα βεβαιώνει ότι η φύση και της μεταρρύθμισης στη φορολογία εισοδήματος και το περιοριστικό πακέτο που θα κατοχυρωθούν νομοθετικά είναι συμβατά με το Ελληνικό Σύνταγμα. Οι αρχές θα εξασφαλίσουν μια νομική γνωμάτευση ότι η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση είναι ευθυγραμμισμένη με το Ελληνικό Σύνταγμα και τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων».
Τα «αντίμετρα», λοιπόν, δεν είναι απλώς υπό αίρεση, αλλά υπό την αίρεση του συνόλου της τρόικας. Δε θα έχει κανένα πρόβλημα το ΔΝΤ, σε συνεννόηση με τον Σόιμπλε που εκπροσωπεί όλους τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές δανειστές, να κάνει τις γνωστές «προβολές» του, να «βρει» ότι υπάρχει πρόβλημα αν εφαρμοστούν τα «αντίμετρα» και να τα κόψει (συνολικά ή εν μέρει) ή να τα στείλει χρονικά πιο πίσω. Ζήτημα παζαριού είναι όλα, όπως γνωρίζουμε από την μέχρι τώρα μνημονιακή ιστορία (μη εξαιρουμένης της περιόδου των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ). Εχουμε πει, βέβαια, ότι και στο σύνολό τους να εφαρμοστούν τα «αντίμετρα», δεν προκύπτει το «μηδενικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα» που λένε οι Τσιπραίοι. Εκείνο που προκύπτει είναι μια αναδιανομή σε βάρος των εργαζόμενων, με σκληρά ταξικά χαρακτηριστικά (δείτε εδώ).
Η απαίτηση για γραπτές γνωμοδοτήσεις που θα πιστοποιούν ότι όλα τα αντιλαϊκά μέτρα είναι συμβατά με το Σύνταγμα είναι ένας ακόμα εξευτελισμός στον οποίο οι ιμπεριαλιστές δανειστές υποχρεώνουν το ελληνικό αστικό κράτος. Αυτή τη γνωμοδότηση φαίνεται πως ζήτησαν από το Ελεγκτικό Συνέδριο και οι δεξιοί, που κυριαρχούν σ' αυτό το ανώτατο αστικό δικαστήριο, τους την έτριψαν τη μούρη. Θα βρουν, όμως, τον τρόπο να δώσουν στους ιμπεριαλιστές τη γραπτή εγγύηση που ζητούν (το έχουν κάνει και άλλη φορά). Ομως, ακόμα και αν υπάρξει πρόβλημα με κάποια δικαστική απόφαση στο μέλλον, μετά από προσφυγή, το Μνημόνιο έχει πρόβλεψη ότι η κυβέρνηση θα πάρει συμψηφιστικά (πρόσθετα) μέτρα, ώστε να εξουδετερώσει την όποια δημοσιονομική επίπτωσή της.
//// Γενικό ξεπούλημα
«Εγιναν και θετικά πράγματα» έλεγε στους δημοσιογράφους ο Τσακαλώτος όταν ανακοίνωσε την υπογραφή της προκαταρκτικής συμφωνίας. «Κερδίσαμε, αρκετές επιχειρήσεις που ήταν στο ΤΑΙΠΕΔ πηγαίνουν στην ΕΔΗΣ (Υπερταμείο) που υπάρχει μια εντελώς διαφορετική λογική». Ηδη από την εισαγωγή του τέταρτου Μνημόνιου, στην παράγραφο με τίτλο «Ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα και επενδύσεις», σημειώνεται: «Οι αρχές θα συνεχίσουν να εφαρμόζουν ένα φιλόδοξο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και έχει ιδρυθεί ένα νέο ανεξάρτητο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων και Επενδύσεων, που υποστηρίζει μια περισσότερο αποτελεσματική χρήση των πόρων».
Ταμείο ιδιωτικοποιήσεων, λοιπόν. Ετσι αναφέρεται εισαγωγικά, έτσι αναφέρεται και στο σχετικό κεφάλαιο του Μνημόνιου, που φέρει τον τίτλο «Ιδιωτικοποίηση», το οποίο ξεκινά ως εξής: «Η ιδιωτικοποίηση μπορεί να βοηθήσει να γίνει η οικονομία περισσότερο αποτελεσματική και να συνεισφέρει στη μείωση του δημόσιου χρέους». Ο νοών νοείτω…
Αναλυτικότερα προβλέπεται:
 «Η εφαρμογή του συμφωνημένου προγράμματος του ΤΑΙΠΕΔ (μέσω απευθείας πώλησης, παραχωρήσεων, τιτλοποιήσεων ή άλλων μορφών ρευστοποίησης), που θα αφορά όλα τα περιουσιακά του στοιχεία, είναι κλειδί για την τόνωση των ιδιωτικών επενδύσεων, την αύξηση της αποτελεσματικότητας και την εξασφάλιση χρηματοδότησης στο κράτος». Για να μην μακρυγορούμε, βγαίνουν στο σφυρί το 17% της ΔΕΗ, το 11% της ΕΥΔΑΠ, το 23% της ΕΥΑΘ, το τελευταίο 5% του ΟΤΕ, το 65% της ΔΕΠΑ, το 35% των ΕΛΠΕ, το 30% του «Ελ. Βενιζέλος» και όλα τα ακίνητα-φιλέτα που μπορούν να πουληθούν. Ηδη, την περασμένη Τετάρτη ξεκίνησε η εκποίηση του 17% της ΔΕΗ, με την προκήρυξη από το ΤΑΙΠΕΔ της πρόσληψης συμβούλου.
 Τα προαπαιτούμενα είναι: η παράταση της ζωής του ΤΑΙΠΕΔ για τρία χρόνια. Η έγκριση από το ΚΥΣΟΙΠ του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων του ΤΑΙΠΕΔ (επισυνάπτεται ως Παράρτημα στο Μνημόνιο). Οι προκηρύξεις για πρόσληψη συμβούλων για το ξεπούλημα των βασικών επιχειρήσεων του ΤΑΙΠΕΔ, που κατονομάζονται: ΕΛΠΕ, ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΟΤΕ, Διεθνές Αεροδρόμιο Αθήνας. Ο διαγωνισμός για την κατασκευή σταθμών διοδίων στην Εγνατία.
 Υπάρχει και το εξής ανατριχιαστικά αποικιοκρατικό προαπαιτούμενο: «Στο Ελληνικό οι Αρχές θα: (α) επιλύσουν τα δασικά και αρχαιολογικά ζητήματα, (β) διορίσουν την Ειδική Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων σε συνεργασία με τους επενδυτές, (γ) υιοθετήσουν ένα αναθεωρημένο νομοθετικό πλαίσιο αναφορικά με τη χορήγηση αδειών καζίνο στην περιοχή της Αττικής». Γι' αυτό και ο Φλαμπουράρης έβαλε μια υπάλληλό του να στείλει τη χουντικής έμπνευσης διαταγή στο Δασάρχη Πειραιά (δείτε αναλυτικά στη σελίδα 16).
Υπάρχουν και άλλα προαπαιτούμενα και άλλες εντολές για το επόμενο χρονικό διάστημα, όμως ο χώρος δεν επιτρέπει να καταπιαστούμε με όλα. Περιοριζόμαστε, λοιπόν, στην αναλυτική αναφορά στο Υπερταμείο, που αναφέρεται εκ νέου ως «νέο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων και Επενδύσεων» και περιγράφεται ως εξής: «Η γενική αρμοδιότητα του Ταμείου είναι να διαχειριστεί πολύτιμα ελληνικά περιουσιακά στοιχεία και να προστατεύσει, δημιουργήσει και τελικά να μεγιστοποιήσει την αξία τους, την οποία θα ρευστοποιεί μέσω ιδιωτικοποιήσεων και άλλων μέσων. Το Ταμείο έχει έδρα στην Ελλάδα και διοικείται από τις ελληνικές αρχές υπό την εποπτεία των αρμόδιων Ευρωπαϊκών Θεσμών». Μεγαλύτερη σαφήνεια δε θα μπορούσε να υπάρξει. Οσο γι' αυτά που δήλωσε ο Τσακαλώτος, εύκολα μπορείτε να τα κρίνετε…
Προβλέπονται πολλές ακόμα αντεργατικές και αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις στο τέταρτο Μνημόνιο. Από την πρόβλεψη «φαστ τρακ» δικαστικών αποφάσεων που θα βγάζουν παράνομες τις απεργίες, μέχρι την καθιέρωση υποχρεωτικού ποσοστού απαρτίας 50% των εργαζόμενων στα πρωτοβάθμια σωματεία για τη λήψη απόφασης για απεργία (βασικό παραδοτέο για την επόμενη αξιολόγηση). Από την υιοθέτηση της Εκθεσης του ΟΟΣΑ για την Παιδεία (προαπαιτούμενο) μέχρι την κινητικότητα των δημόσιων υπάλληλων. Δεν είναι μόνο η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των αυταπασχολούμενων, που μονοπωλεί τη δημόσια συζήτηση. Είναι ένας ακόμα εφιάλτης, ένα καινούργιο Μνημόνιο, τις υπόλοιπες λεπτομέρειες του οποίου θα παρουσιάσουμε σε επόμενα φύλλα της «Κόντρας», αφού στο μεταξύ δούμε και το πολυνομοσχέδιο (που δεν είχε κατατεθεί όταν εμείς φεύγαμε για το τυπογραφείο).

_________
ΚΟΝΤΡΑ: (ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 13 ΜΑΗ)
http://www.eksegersi.gr

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Τη συμμετοχή της Ελλάδας σε ένα «ισχυρό μπλοκ φιλο-ισραηλινών κυβερνήσεων» εκθειάζει η εφημερίδα Jerusalem Post ύστερα από την απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να καταψηφίσει απόφαση της UNESCO


Ενθουσιασμός στο Ισραηλινό Απαρτχάιντ για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης... // ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ Συριζαίοι!... Η ελληνική κυβέρνηση καταψήφισε ψήφισμα που επέκρινε το Ισραήλ για τις αθλιότητες του σε Γάζα, και Ιεροσόλυμα...
Τη συμμετοχή της Ελλάδας σε ένα «ισχυρό μπλοκ φιλο-ισραηλινών κυβερνήσεων» εκθειάζει η εφημερίδα Jerusalem Post ύστερα από την απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να καταψηφίσει απόφαση της UNESCO που καταδικάζει την στάση του Ισραήλ σε κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και κυρίως στην Ιερουσαλήμ.
Το συγκεκριμένο μπλοκ, σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα, αποτελείται από την Ιταλία, την Ελλάδα, την Κύπρο, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία – χώρες που όπως σημειώνεται «δεν ντρέπονται πλέον να εκφράζουν τη στήριξή τους για το Ισραήλ σε διεθνή φόρα».
Αναλυτές αλλά και διπλωμάτες που παρακολουθούν για χρόνια την πορεία των ελληνο-ισραηλινών σχέσεων κάνουν λόγο για «ατζέντα Κοτζιά» στις νέες σχέσεις με το Τελ Αβίβ. Οι ίδιοι επισημαίνουν ότι οι σχετικές αποφάσεις λαμβάνονται στο Μαξίμου κεκλεισμένων των θυρών και σε πολύ κλειστό κύκλο ανθρώπων (συμπεριλαμβανομένου του διπλωματικού Συμβούλου του πρωθυπουργού Βαγγέλη Καλπαδάκη) λόγω του μεγάλου πολιτικού κόστους που έχει για τον ΣΥΡΙΖΑ η συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ.
Οι πρόσφατες επαφές, πάντως, του Νίκου Παππά στο πανίσχυρο ισραηλινό λόμπι AIPAC στην Ουάσινγκτον, αποδεικνύουν ότι οι σχέσεις της κυβέρνησης με το λεγόμενο «βαθύ κράτος» του Ισραήλ ξεπερνούν τις τυπικές διπλωματικές επαφές.
Σύμφωνα με άραβες διπλωμάτες εντός και εκτός Ελλάδας, σημείο καμπής για τη στάση της Ελλάδας υπέρ του Ισραήλ σε διεθνή φόρα αποτέλεσε η απόφαση του Ελληνικού ΥΠΕΞ να αμφισβητήσει την πάγια πολιτική της ΕΕ, που ζητά να υπάρχει ειδική σήμανση στα ισραηλινά προϊόντα που παράγονται σε κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.
Όπως υποστήριζε τότε η έκδοση Times of Israel, λίγο μετά την επίσκεψη Τσίπρα στο Ισραήλ (όπου για πρώτη φορά αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ σαν «ιστορική πρωτεύουσα» των Ισραηλινών) ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς με επιστολή του στον Νετανιάχου δήλωσε τη διαφωνία της ελληνικής κυβέρνησης με την ευρωπαϊκή οδηγία. Το ελληνικό ΥΠΕΞ είχε διαψεύσει το σχετικό δημοσίευμα.
Λίγο αργότερα η Ελλάδα απείχε από την ψηφοφορία του ΟΗΕ που αποφάσισε ότι η Παλαιστινιακή σημαία θα κυματίζει έξω από τα κτίρια του οργανισμού στη Νέα Υόρκη. Την απόφαση είχαν εγκρίνει 119 χώρες.
Πιο μετρημένη φαίνεται πως είναι η στάση του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ του Ισραήλ στο πλαίσιο του ευρωκοινοβούλίου. Όπως εξηγούσαν στο info-war Έλληνες ευρωβουλευτές, το κυβερνών κόμμα φοβάται τις αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει η στάση του στο πλαίσιο της Ευρωομάδας της Αριστεράς GUE/NGL, η οποία έχει καταδικάσει πολλές φορές τα εγκλήματα του Ισραήλ.
Διαβάστε το αφιέρωμα για το πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στο φιλο-ισραηλινό στρατόπεδο, πολύ πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Εδώ: http://info-war.gr/57435-2/
Αρης Χατζηστεφάνου
________

Ντροπή σας Συριζαίοι. Η ελληνική κυβέρνηση καταψήφισε ψήφισμα που επέκρινε το Ισραήλ για τις αθλιότητες του σε Γάζα, και Ιεροσόλυμα...

Bουλευτής της Νέας Δημοκρατίας δεν ανέχεται την κριτική και κάνει αγωγές κατά του δημοσιογράφου Αλέκου Ανδρικάκη του ιστότοπου «candia news»

Την Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου (3 Μαΐου) 
έτσι την αντιλαμβάνονται οι πολιτικοί της Νέας Δημοκρατίας; 
Με αγωγές στο "candia news"

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ // Αγωγές

avgenakis-mixelakis.jpg

EUROKINISSI / ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
Παν.Γεωργ. (*)
Tο έχει παρατραβήξει ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Λευτέρης Αυγενάκης, με τις αγωγές κατά του δημοσιογράφου Αλέκου Ανδρικάκη του ιστότοπου «candia news», ο οποίος ασκεί σοβαρή κριτική δημοσιογραφία. Ο κ. Αυγενάκης, και οποιοσδήποτε πολιτικός, αν δεν ανέχεται την κριτική δεν μπορεί να είναι δημόσιο πρόσωπο.
Οι δικαστικές διώξεις κάνουν κακό στον ίδιο και στο κόμμα του.
(*) από την Εφημερίδα των Συντακτώνhttp://www.efsyn.gr/arthro/agoges

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

ΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ...

             ΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ...              

(Σαν σήμερα, στις 23 Απριλίου του 2010, η Ελλάδα γίνεται η πρώτη χώρα της Ε.Ε. που προσφεύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ο Γιώργος Παπανδρέου, επέλεξε το ακριτικό Καστελόριζο για να ανακοινώσει πως η Ελλάδα γίνεται η πρώτη χώρα της ευρωζώνης που είχε συμφωνήσει να μπει στο μηχανισμό στήριξης με τη συμμετοχή και του ΔΝΤ. 
Η προδοσία μόλις ξεκινούσε μια διαδρομή αριστοτεχνικά χαραγμένη από τα προηγούμενα χρόνια! Γι αυτό το ΕΓΚΛΗΜΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, -που στηρίχτηκε σε αλλοιωμένα και πλαστογραφημένα "στοιχεία", το έγκλημα διαρκείας που πρόθυμα εκτελεί έκτοτε το σύνολο του αστικού πολιτικού προσωπικού της χώρας, με φορεσιές δεξιές και προσωπεία "αριστερά"..., με τυχάρπαστες μαριονέτες και ξεπλυμένα φοσιστοναζίδια, δεν θα λογοδοτήσει, δεν θα τιμωρηθεί ποτέ κανένας; Εφτά χρόνια φτωχοποίησης και εξαθλίωσης του λαού, πλήρους παράδοσης της περιουσίας και του πλούτου της χώρας, εφτά χρόνια, αυτοκτονίες, θάνατοι, συσσίτια, ανεργία... 
Αυτός ο κόσμος που συνθλίβεται στις μυλόπετρες της διεθνούς ολιγαρχίας πότε επιτέλους θ' αποφασίσει να ξεσηκωθεί; Μια αυτονόητη για κάθε λαό ερώτηση, ποτέ άλλοτε δεν έμεινε τόσο ταπεινωτικά αναπάντητη... 
-Δ.Τζ.)
~~~~~~~~~~~~~~
                             Εφτά χρόνια μνημόνια...                         
-| Γράφει ο Ηρακλής Κακαβάνης // Στο "Ατέχνως" 

23 Απριλίου 2010 – Γεώργιος Παπανδρέου από το Καστελόριζο και αφού έχει ανακοινώσει την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε., του ΔΝΤ και της ΕΚΤ: «Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό. Ομως, πλέον, ξέρουμε το δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά»

Υπογραφή πρώτου Μνημονίου
Νοέμβρης 2011 Κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου: Εμφάνιση των πρώτων σεναρίων περί αποπομπής της Ελλάδας και δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», «εντός ή εκτός Ευρωζώνης»
Εκλογές Μάη – Ιούνη 2012 και σχηματισμός κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά.
Νέος γύρος του μακελειού σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία, την Πρόνοια, το πλιάτσικο στη δημόσια περιουσία.
Το Φλεβάρη του 2012, ψηφίστηκε το μνημόνιο 2.
Ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει τη δυνατότητα καλύτερης αναδιαπραγμάτευσης μέσα στην ΕΕ, τη δυνατότητα ανακούφισης του λαού χωρίς. Σύνθημά του η «κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο» και η μονομερής διαγραφή του χρέους.
Εκλογές Γενάρη 2015 – Σχηματισμός κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ («πρώτη φορά Αριστερά»)
Από το «στις 25 ψηφίζουμε στις 26 φεύγουν», το «σκίσιμο του μνημονίου» στο δημοψήφισμα του καλοκαιριού (Ιούλης 2015) όπου το «ΟΧΙ» έγινε «ΝΑΙ» και την ψήφιση του 3ου μνημονίου τον Αύγουστο με το τα συνήθη επιχειρήματα: «Μνημόνιο ή χρεοκοπία», «μνημόνιο ή Grexit», «ευρώ ή δραχμή», «αυτό είναι το ευρωπαϊκό πλαίσιο και δε γίνεται αλλιώς». Πολλά νέα μέτρα, και μόνιμοι «κόφτες» στη ζωή και στις ανάγκες μας.
Εκλογές 20 Σεπτεμβρίου 2016 – Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Ξεκινούν οι συζητήσεις για το κλείσιμο της β’ αξιολόγησης. Ολοκληρώνονται στις 7 Απρίλη 2017 με τον υπουργό Οικονομικών να δηλώνει:
«Eίναι στη φύση κάθε συμφωνίας να έχει και συμβιβασμούς, να έχει και πράγματα που θα μας στεναχωρήσουν, όχι τόσο τη διαπραγματευτική ομάδα, όσο τον ελληνικό λαό».
Αλέξης Τσίπρας (15 Απριλίου 2017): «Ας διδαχθούμε από τον πολυμήχανο Οδυσσέα, να κλείσουμε τα αυτιά μας στα σειρήνες, και να ξεπεράσουμε και τις τελευταίες συμπληγάδες. Είναι ίσως συμβολικό ότι το νησί των Φαιάκων ήταν η τελευταία στάση πριν την Ιθάκη. Αρκεί να το πιστέψουμε ότι υπάρχει Ιθάκη και θα φτάσουμε σύντομα»
Εφτά χρόνια, 3 μνημόνια και πάμε για το τέταρτο. Με τα ίδια επιχειρήματα, με την ίδια φρασεολογία:
Μια χώρα λεηλατημένη και ένας λαός εξαθλιωμένος. Ο εργαζόμενος δουλεύει 12-15 ώρες για ένα μεροκάματο πείνας, ο συνταξιούχος λιμοκτονεί, το μικρομάγαζο κλείνει, και το χωράφι του αγρότη σιγά σιγά περνά στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων.
3.000.000 στα όρια της φτώχειας – 1.200.000 άνεργοι
Αθλιες εργασιακές συνθήκες – συνεχείς μειώσεις συντάξεων
υποκατότατος μισθός – η μία φοροκαταιγίδα διαδέχεται την άλλη – άπειρα λουκέτα – ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Κι όλα αυτά γιατί; Για ποιον ποιον εφαρμόστηκαν τα μνημόνια; Για να ανακάμψει η κερδοφορία του κεφαλαίο.
Τα μνημόνια ενσωματώνουν βασικές κατευθύνσεις της ΕΕ, αυτά εφαρμόζονται σε όλα τα κράτη – μέλη της ΕΕ με ή χωρίς μνημόνια. Στόχος τους να ανακάμψει η κερδοφορία του κεφαλαίου.
Το ενδεχόμενο νέων αντιλαϊκών μνημονίων αλλά και το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής χρεοκοπίας μέσω Grexit θα είναι πάντα ανοιχτά, όσο η ελληνική καπιταλιστική οικονομία θα συνεχίζει να βρίσκεται στη δίνη της οικονομικής κρίσης, όσο θα δυσκολεύεται να περάσει στη φάση της ανάκαμψης.
Μπορεί να ανατραπεί όλο αυτό. Μπορεί. Στο δρόμο, με αίτημα την κρίση να πληρώσει το κεφάλαιο. Οι κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξαν ότι το αντιμνημονιακό κίνημα ήταν μια αυταπάτη. Δε γίνεται να υπάρχει φιλολαϊκή διαχείριση της κρίσης με την εξουσία στο κεφάλαιο.
Τούτο το σύστημα ανθρώπινο δε γίνεται. Η καπιταλιστική βαρβαρότητα, με ή χωρίς μνημόνια δεν έχει τέλος, αν δεν τη σταματήσουμε εμείς με τη δράση μας. Να πάρουμε εμείς τα κλειδιά της οικονομίας. Το μπορούμε.
____________
https://atexnos.gr/%CE%B5%CF%86%CF%84%CE%AC-%CF%87%CF%81%C…/

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Μέρα λύπης... 7 δις πλεόνασμα... "στον έβδομο ουρανό όλοι αδέρφια"!!!



7 δις πλεόνασμα... "στον έβδομο ουρανό όλοι αδέρφια"!!!
- Μέρα λύπης... 
Γιατί λύπη είναι να βλέπεις τους κόπους ενός λαού, τις οικονομίες και τις περιουσίες που δημιουργήθηκαν με δουλειά, ιδρώτα και αγωνία να γίνονται μια χαρούμενη ανακοίνωση για "πρωτογενές πλεόνασμα" που θα πληρώσουν εικονικά χρέη που δημιούργησαν άλλοι που συνεχίζουν να πλουτίζουν.
4,1% πλεόνασμα και οι πανηγυρισμοί καλά κρατούν.
7 δις ευρώ πλεόνασμα και η καταιγίδα έρχεται.
Αντί ανάπτυξης - μιας όποια φιλελέ ανάπτυξης - λιτότητα, φόροι, ανεργία, το αποτέλεσμα δεν θα έπρεπε να είναι αιτία πανηγυρισμών αλλά προβληματισμού.
Δις ευρώ που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την οικονομία να λειτουργήσει έστω με λογική της "οικονομίας της αγοράς", φεύγουν από την παραγωγή, από την οικονομία, και παρακάρονται κάπου στην άκρη για να εξυπηρετήσουν ένα αέναο χρέος.
Υποκρισία και από από θεσμούς και φιλελέ αντιπολίτευση.
Αυτά θα έκαναν ... ας μην κρυβόμαστε, το ζούμε με την καθημερινή βασανιστική "ενημέρωση" για τις "διαπραγματεύσεις", τις απαιτήσεις, τις εντολές εν τέλει των θεσμών-δανειστών-τοκογλύφων.
Πόντιοι Πιλάτοι που νίπτουν τα χείρας τους από εγκλήματα που αυτοί επιβάλλουν .
Και η κυβέρνηση, copy paste της προηγούμενης, να πανηγυρίζει γιατί έσκυψε το κεφάλι, κάνει ότι τις πούνε, ψάχνει να βρει άλλοθι και κάθε λίγους μήνες φέρνει προς ψηφίσει νέα "τελευταία μέτρα".
Η κυβέρνηση - όπως και η προηγούμενη - έχει κηρύξει στάση πληρωμών στο εσωτερικό της χώρας, παρακολουθεί την τεράστια καταστροφή των δομών Υγείας, Παιδείας, Δημόσιου πλούτου, και πανηγυρίζει γιατί με αυτή ακριβώς τη πρακτική, ξεπέρασε οκτώ φορές το στόχο.
Να έπιανε το στόχο και μια σχεδιασμένη πολιτική να τόνωνε την αξιοπιστία της .. δεν το συζητάμε.
Και οι προηγούμενες και αυτή και αν δεν αντιδράσουμε και η επόμενη κυβέρνηση, δεν σχεδιάζει. ΕΚΤΕΛΕΙ ..
Εκτελεί εντολές, εκτελεί εμάς.
Γ.Π.


~~~~~~~~~~~


Οι πανηγυρισμοί των αθλίων... Για ένα "πλεόνασμα" που στάζει το αίμα και μυρίζει τον θάνατο του λαού μας... Για ένα πλεόνασμα σημαδεμένο από τις τόσες αυτοκτονίες, χαραγμένο από την απόγνωση χιλιάδων των χιλιάδων οικογενειών... Πανηγυρίζει η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ... Η άλλοτε εφημερίδα, που κατήντησε φυλλάδα - υπόδειγμα της πλέον σιχαμερής γκαιμπελίστικης προπαγάνδας... (Αυτή που κάποια στιγμή -πλέον των άλλων- θα πρέπει να εξηγήσει που βρίσκει τα τόσα χρήματα και καλύπτει την έκδοση της όταν η κυκλοφορία της είναι αμελητέα... Κάτι που πρέπει να κάνουν και όλα τα συστημικά μμε. Έτσι!... για να μην μας θεωρούν όλους λοβοτομημένα κορόιδα...)...

Δείτε περισσότερες αντιδρ

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Χτεσινά θύματα trafficking, αυριανές δικηγόροι!


     Χτεσινά θύματα trafficking, αυριανές δικηγόροι!      
-| Της Ιφιγένειας Κοντού |-
Η Lata ήταν ένα κοριτσάκι που ζούσε στο Kultali της Ινδίας και πήγαινε σχολείο. Στα 16 της, την πάντρεψαν παρά τη θέλησή της με ένα νεαρό που δεν γνώριζε καν. Δυο μήνες μετά τον γάμο τους, ο σύζυγός της την πούλησε σε ένα πορνείο. Φαινόταν σαν η ζωή της να είχε τελειώσει εκεί, μέσα στο βρώμικο δωμάτιο του πορνείου όμως η Lata κατάφερε να δραπετεύσει και τώρα σπουδάζει νομικά. Θα γίνει δικηγόρος και θα παλέψει να αποδοθεί δικαιοσύνη. Χάρη σε ένα πρωτοποριακό εκπαιδευτικό πρόγραμμα ειδικά για τα κορίτσια που έχουν πέσει θύματα trafficking. Το School for Justice.
Η σχολή που ξεκίνησε μόλις στις 6 Απριλίου, είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας μιας από τις καλύτερες νομικές σχολές της Ινδίας με τη Free A Girl Movement, μια διεθνή οργάνωση που εργάζεται με στόχο να απελευθερώσει όλα τα κορίτσια παντού στον κόσμο από το sex trafficking. Η αρχή έγινε από την Ινδία που κατέχει το θλιβερό ρεκόρ με τον μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων trafficking.
Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, ο αριθμός των κοριτσιών που εργάζονται παρά τη θέλησή τους σε πορνεία υπολογίζεται σε 3 εκατομμύρια άτομα! Από αυτά, το 40% είναι ανήλικα κορίτσια συνήθως από χαμηλές κάστες ή εθνικές μειονότητες. Πολλά είναι θύματα απαγωγής από τις οικογένειές τους κι άλλα, αντικείμενα αγοραπωλησίας…Το θέμα είναι ότι οι σωματέμποροι σπάνια συλλαμβάνονται και ακόμη σπανιότερα καταδικάζονται. Τις περισσότερες φορές τη γλιτώνουν επειδή δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία, καταγγέλλει η οργάνωση Free A Girl.
To School of Justice θα ετοιμάσει μια νέα γενιά δικηγόρων που θα ξέρουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει trafficking και θα παλεύουν με όλες τους τις δυνάμεις για να μην ξεφύγει κανένας ένοχος. Σίγουρα δεν θα χαρίζονται , δεν θα χρηματίζονται και δεν θα επηρεάζονται από τις ισχύουσες φαλλοκρατικές αντιλήψεις.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, οι φοιτήτριες θα ζουν και θα σπουδάζουν μέσα στη νομική σχολή [της οποίας η διεύθυνση δεν ανακοινώνεται για λόγους ασφαλείας]. Πρόκειται για 19 κορίτσια ηλικίας από 19 έως 26 ετών. Το πρόγραμμα θα πάρει πέντε με έξι χρόνια για να ολοκληρωθεί. Οι απόφοιτες της σχολής θα πάρουν πτυχίο και θα μπορούν να ασκήσουν κανονικά το λειτούργημα του δικηγόρου με ειδίκευση σε περιστατικά σεξουαλικής εκμετάλλευσης, διακίνησης και μαστροπείας.
~~~~~~~~~~~~
Βίντεο:
~~~~~~~~~~~
Εξαιρετική ιδέα, δεν είναι; Ποιος το σκέφτηκε αλήθεια; Όσο απίθανο κι αν φαίνεται, η ιδέα προέρχεται από μια… Διαφημιστική Εταιρεία! Τη J. Walter Thompson Amsterdam. [Όχι μια οποιαδήποτε διαφημιστική, αφού πρόκειται για πολυβραβευμένη εταιρεία.]
Πιο συγκεκριμένα, από τον executive creative director [δημιουργικό διευθυντή] Bas Korsten και την ομάδα του που πήραν brief από την οργάνωση: Free A Girl [τους δόθηκαν δηλαδή κάποια στοιχεία και τους ζητήθηκε να εργαστούν πάνω στο project αυτό] με σκοπό να γίνει μια καμπάνια η οποία θα στόχευε στους άντρες της Ινδίας. Η δημιουργική ομάδα της διαφημιστικής εταιρείας υπό την καθοδήγηση του δημιουργικού τους διευθυντή [ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω έχει σαρώσει όλα τα διεθνή βραβεία στον χώρο της Διαφήμισης τα τελευταία χρόνια], σκέφτηκαν κάτι καλύτερο: πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό και πιο χρήσιμο και πιο μόνιμο από μια καμπάνια επικοινωνίας… Πρότειναν το φιλόδοξο concept της δημιουργίας μιας νομικής σχολής για τα κορίτσια – θύματα του sex trafficking. Οραματίστηκαν το School of Justice. Δούλεψαν σκληρά για μεγάλο χρονικό διάστημα.
“Δουλέψαμε σε στενή συνεργασία με την οργάνωση Free A Girl, μελετήσαμε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, αναζητήσαμε τον χώρο, επιλέξαμε την πρώτη τάξη κοριτσιών και χτίσαμε την καμπάνια γύρω από αυτό το έργο” εξηγεί ο δημιουργικός διευθυντής Bas Korsten. Και να που το όραμά τους σήμερα, γίνεται πραγματικότητα. Τώρα η δημιουργική ομάδα της διαφημιστικής εταιρείας, σκέφτεται να επεκτείνει το πρόγραμμα φτιάχνοντας ένα ακόμη School of Justice στη Βραζιλία…

___________
tvxs.gr
http://www.nostimonimar.gr/chtesina-thymata-trafficking-av…/

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Αγαπώντας το ..στραβό κλήμα - «Η δύναμη της επιθυμίας» του Μάσιμο Ρεκαλκάτι



«Όλοι εσείς είστε στραβά κλήματα. Εγώ είμαι ο στύλος και το σύρμα και θα σάς ισιώσω».

Αυτό το παραπάνω έλεγε ο δάσκαλος στην τάξη του Μ. Ρεκαλκάτι, ενός Ιταλού ψυχαναλυτή που διδάσκει Ψυχοπαθολογία της Διατροφικής Συμπεριφοράς (Πανεπιστήμιο Παβίας) και Ψυχαναλυτική Κλινική της Ανορεξίας (CEPUSPP της Λωζάνης).





ΑΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟ ΣΤΡΑΒΟ ΚΛΗΜΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ..ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΑ:

Ο Ρεκαλκάτι γράφοντας για το «στραβό κλήμα», δηλαδή για ένα σύμπτωμα, ένα σημείο απόκλισης, για μια ζωή με μια συγκεκριμένη στάση, θεωρεί σκόπιμο αν όχι να αγαπήσουμε αυτό το «στράβωμα», τουλάχιστον να το αποδεχτούμε. Να το αποδεχτεί αυτός που είναι ή έχει το υποτιθέμενο «στραβό κλήμα», αλλά και αυτοί που είναι γύρω (περιβάλλον) από το «στραβό κλήμα».

Συχνά τυχαίνει να προσκαλούνται ειδικοί σε σχολεία για να μιλήσουν για την πρόληψη έναντι της παχυσαρκίας, για την ανάγκη υγιεινής διατροφής. Άλλοτε, γίνονται ομιλίες και παρουσιάσεις για την πρόληψη έναντι των διατροφικών διαταραχών. Φαίνεται όμως, ιδιαίτερα σε χώρες όπου ανθεί η παχυσαρκία και εκεί γίνονται οι καλύτερες καμπάνιες πληροφόρησης για αποτροπή της (ΗΠΑ, Ελλάδα, Μ. Βρετανία κα), μέσω ημερίδων, ενημέρωσης, προγραμμάτων πρόληψης, δημιουργίας διατροφικών οδηγών να μην φέρνουν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι η απλή πληροφόρηση μόνη της δε διορθώνει κακές συνήθειες στον τρόπο ζωής και τη διατροφή. Από την άλλη υπάρχουν διαδραστικότερες καμπάνιες (ίσως πιο δαπανηρές), οι οποίες στηρίζονται σε συμπεριφορικές και γνωσιακές θεωρίες. Τέτοιες καμπάνιες, με διαπαιδαγωγικό χαρακτήρα που αγκαλιάζουν τα «στραβά κλήματα» έχουν καλύτερα αποτελέσματα είναι η αλήθεια. Δεν εγγυώνται όμως ένα αποτέλεσμα μακροχρόνιο καθώς αυτό που ελλοχεύει διαρκώς γύρω από τους «παθόντες» είναι το υπερκαταναλωτικό και παχυσαρκογενές περιβάλλον:
α. της έλλειψης φυσικής δραστηριότητας
β. και της ελεύθερης παρουσίας θελκτικών σε ωραίο περιτύλιγμα υπερθερμιδογόνων εδεσμάτων.
Χρειάζονται συντονισμένα μέτρα, με τη βοήθεια πολιτειακών φορέων, με κεντρικότατο ρόλο να κατέχουν τα σχολεία της χώρας, που οφείλουν να «παιδέψουν», να διαπαιδαγωγήσουν ελεύθερους πολίτες, ενεργητικούς μεταφορικά και κυριολεκτικά..


*Βιβλίο: «Η δύναμη της επιθυμίας»
Συγγραφέας: Μάσιμο Ρεκαλκάτι



ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ
Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd
Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής
Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας
Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη
τηλ: 2710 232364
e-mail: bertzeletos@gmail.com
site: www.bertzeletos.gr
blog:nutripolitics.blogspot.gr

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

«Η Χιλή του Πινοσέτ πρότυπο της νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης»

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

michael-swarz.jpg

Ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Μάικλ Σβαρτς βλέπει τον ρατσισμό 
πίσω από τις τιμωρητικές πολιτικές εις βάρος των προσφύγων

Του
Τάσου Τσακίρογλου *


Ο Σβαρτς συνδέει ευθέως την νεοφιλελεύθερη πολιτική στο εσωτερικό με τον «νεοφιλελεύθερο μιλιταρισμό» στο εξωτερικό και εξηγεί με ποιο τρόπο η εγκληματική συμπεριφορά των στρατευμάτων κατοχής στο Ιράκ υιοθετείται από την αμερικανική αστυνομία απέναντι στους μαύρους.
Επίσης, αποδίδει στον ρατσισμό την τιμωρητική πολιτική που ακολουθείται απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες.
• Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει τόσο τον στρατιωτικό νεοφιλελευθερισμό (αέναοι πόλεμοι) όσο και τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό (αέναη λιτότητα και ιδιωτικοποιήσεις). Ποια είναι η εσωτερική τους σύνδεση;
Για να κατανοήσουμε αυτή τη σχέση πρέπει να πάμε πίσω στις απαρχές των δύο φαινομένων. Ο νεοφιλελευθερισμός – σαν μια δέσμη συνταγών πολιτικής για τα έθνη-κράτη – αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1960 και έγινε η θεσμική πολιτική των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών θεσμών (κυρίως του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας) στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970.
Είναι σημαντικό ότι το πρότυπο για την «επιτυχημένη» νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση υπήρξε η Χιλή, στην οποία ο δημοκρατικά εκλεγμένος φιλοσοσιαλιστής Σαλβαδόρ Αλιέντε ανατράπηκε το 1973 από τους στρατιωτικούς (με την πλήρη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών).
Ο Ερνέστο Πινοσέτ, ο στρατιωτικός ηγέτης και προεδρεύων δικτάτορας, καθιέρωσε τον φασισμό στη χώρα, και στη συνέχεια εισήγαγε οικονομολόγους από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, προκειμένου να εφαρμόσουν τις πολιτικές που πρότειναν για γρήγορη οικονομική ανάπτυξη.
Αποκάλεσαν τις νέες αυτές πολιτικές τους «νεοφιλελευθερισμό» διότι εισηγούνταν την «επαναπελευθέρωση» της αγοράς –την επιστροφή στις μέρες του «laissez-faire», όταν η κυβέρνηση υποτίθεται ότι δεν ρύθμιζε και δεν περιόριζε τις επενδύσεις, τις τιμές και την αγορά εργασίας, στην οποία λειτουργούσε μια επιχείρηση.
Oι ακτιβιστές πρέπει να αντιμετωπίσουν ευθέως τον ρατσισμό, ο οποίος χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τις τιμωρητικές πολιτικές εις βάρος των εκτοπισμένων...
Στη Χιλή, παρά τη φαντασίωση του «laissez-faire», η κυβέρνηση χρησιμοποίησε την (φασιστική) εξουσία της για να εισβάλει στην οικονομία – δαπανώντας πολύτιμους οικονομικούς πόρους για την επιδότηση πολυεθνικών επενδύσεων και χρησιμοποιώντας την εξουσία της για να επιβάλει ωμές και εκμεταλλευτικές συνθήκες στους εργάτες της βιομηχανίας και στους αγρότες, ενώ την ίδια ώρα διέλυε ή ξεπουλούσε με ελάχιστο τίμημα τις πλήρως βιώσιμες κρατικές επιχειρήσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τους ευνοούμενους επενδυτές.
Το καθεστώς Πινοσέτ και οι σύμβουλοί του στις ΗΠΑ κήρυξαν την έλευση μιας νέας οικονομικής αναγέννησης στη Χιλή, μια περίοδο μεγάλων επενδύσεων και υψηλής ανάπτυξης.
• Και ποια ήταν τα αποτελέσματα;
Μέχρι σήμερα, πενήντα χρόνια μετά, η εικόνα αυτή έχει καταρρεύσει οριστικά: τα κέρδη αυτής της οικονομικής «αναγέννησης» κατευθύνθηκαν αποκλειστικά στο όφελος της διεθνούς και εγχώριας καπιταλιστικής τάξης, ενώ η εργατική τάξη εξαθλιώθηκε περαιτέρω από την καταστροφή των βιώσιμων θέσεων εργασίας στην τοπική βιομηχανία και τη γεωργία, αλλά και τις πενιχρές αμοιβές που καθιερώθηκαν στις (σχετικά λιγότερες) νέες θέσεις εργασίας.
Αυτή η αρχική επιβολή των νεοφιλελεύθερων οικονομικών δείχνει να αποτελεί μια καθαρή περίπτωση αυτού που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «στρατιωτικό νεοφιλελευθερισμό», καθώς οι δράσεις που τον στήριξαν ήταν η ανατροπή της σοσιαλιστικής κυβέρνησης και η εγκαθίδρυση μιας στρατιωτικής δικτατορίας.
Αυτό όμως θα ήταν αποπροσανατολιστικό.
Το πραξικόπημα στη Χιλή ήταν μια κλασική δράση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η οποία εκτείνεται εκατόν πενήντα χρόνια στο παρελθόν και κατά τη διάρκεια της οποίας ο στρατός των ΗΠΑ επενέβη στη Λατινική Αμερική κατά μέσο όρο δύο φορές το χρόνο, πάντα στην υπεράσπιση του οικονομικού status quo και κατά των συνθηκών που θα μπορούσαν να μειώσουν το επίπεδο της εκμετάλλευσης (και κατά συνέπεια να μειώσουν την κερδοφορία των αμερικανικών επιχειρήσεων).
Το πραξικόπημα του Πινοσέτ διεξήχθη από ένα στρατιωτικό εκπαιδευμένο και χρηματοδοτούμενο από τις ΗΠΑ, για λογαριασμό μιας καπιταλιστικής τάξης που δεχόταν επίθεση (τοπικά και παγκόσμια).
Έτσι, εντάσσεται στο πλαίσιο των 75 επεμβάσεων που προηγήθηκαν: όλα είχαν σαν στόχο να υπερασπίσουν την υπάρχουσα οικονομική δομή από τις προοδευτικές απειλές, συνήθως από μεταρρυθμιστικά κινήματα βάσης, τα οποία είχαν αποκτήσει αρκετή δύναμη για να διαβρώσουν τη συνεχιζόμενη ταξική εκμετάλλευση.
• Τι το ιδιαίτερο έχει η περίπτωση της Χιλής;
Αυτό που διαφοροποιεί τη Χιλή από προηγούμενες αμερικανικής έμπνευσης και εκτέλεσης στρατιωτικές «επεμβάσεις» στη Λατινική Αμερική ήταν ότι η κυβέρνηση του Πινοσέτ, μόλις σταθεροποίησε την εξουσία της και εξάλειψε την απειλή προοδευτικών αλλαγών, ανταποκρίθηκε στην ώθηση των ΗΠΑ να θεσπίσει αυτή τη νέα δέσμη ιμπεριαλιστικών συνταγών – να «ανοίξει» περαιτέρω η χώρα στις ξένες επενδύσεις, να διαλύσει ή να ιδιωτικοποιήσει τις κρατικές υπηρεσίες και επιχειρήσεις, να καταργήσει κάθε προστασία για την ντόπια βιομηχανία ενάντια στη λεηλασία του παγκόσμιου κεφαλαίου, αλλά και να καταστρέψει τους μισθούς και τις εργασιακές συνθήκες που είχαν κατακτηθεί με σκληρούς αγώνες τον προηγούμενο αιώνα.
Σε αντάλλαγμα γι' αυτή τη δραματική αναδιοργάνωση της σχέσης κυβέρνησης – οικονομίας, η Χιλή ανταμοίφθηκε με δάνεια από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, θεσμοί που έγιναν οχήματα για τον πλουτισμό της κλίκας του Πινοσέτ και των ευνοούμενων καπιταλιστών της χώρας.
Η συμμαχία του Πινοσέτ με το παγκόσμιο Κεφάλαιο (διαμεσολαβημένη από το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, και την κυβέρνηση των ΗΠΑ που κρύβεται στο βάθος) έγινε το πρότυπο για τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις σε όλη τη Λ. Αμερική και στη συνέχεια σε όλες τις περιοχές του κόσμου.
• Και σήμερα;
Μέσα στα επόμενα 25 χρόνια ο κόσμος εξοικειώθηκε με τα σλόγκαν και το λεξιλόγιο του νεοφιλελευθερισμού - «δομική προσαρμογή», «ελεύθερο εμπόριο», «προσέλκυση επενδυτικών κεφαλαίων», «ιδιωτικοποιήσεις», «άνοιγμα της οικονομίας», «απορρύθμιση» και –πάνω απ' όλα- «λιτότητα», η οποία έγινε το σύνθημα και η δικαιολογία για την περικοπή των κοινωνικών υπηρεσιών, την ίδια ώρα που μεταφέρονταν οι κυβερνητικοί πόροι (φόροι και δανεισμός) για την επιδότηση των εταιρειών.
Στο τυπικό μοτίβο, οι τοπικές κυβερνήσεις έγιναν πρωταθλητές των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων που πρωτοεφαρμόστηκαν στη Χιλή, προσαρμοσμένων βέβαια στις ιδιαίτερες συνθήκες των χωρών τους και πιο συγκεκριμένα των ειδικών όρων που έθεταν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα σε αντάλλαγμα για τα μεγάλα δάνεια που είχαν σχεδιαστεί για τη «διάσωση» των διαφόρων χωρών σε κρίση.
Από τη δεκαετία του 1990 προέκυψαν τρία μοντέλα που απείλησαν να επιβραδύνουν το κύμα της νεοφιλελεύθερης «επέκτασης», σε τρεις ακόμα τότε μη ενοποιημένες περιοχές του κόσμου.
• Σε τι ακριβώς αναφέρεστε;
Το ένα μοντέλο ήταν η διαρκώς αυξανόμενη πίεση για όλο και περισσότερες «νεοφιλελεύθερες» μεταρρυθμίσεις.
Κάθε χώρα που ξεκινούσε αυτές τις μεταρρυθμίσεις αντιλαμβανόταν ότι οι ευνοούμενες επιχειρήσεις σύντομα εξαντλούσαν τη διαδικασία επιδοτήσεων, η οποία συνόδευε την έναρξή της.
Στη συνέχεια απαιτούσαν νέα στήριξη, την οποία δεν μπορούσαν να παράσχουν οι αποδυναμωμένες κυβερνήσεις, υπό την απειλή της «αποεπένδυσης», στην οποία θα προχωρούσαν τα πολύτιμα «επενδυτικά κεφάλαια» που ήταν απαραίτητα για την «ανάπτυξη» και τα οποία διαφορετικά θα μετακόμιζαν σε άλλους πιο προσοδοφόρους τόπους.
Η εκλογική βάση του Τραμπ αποτελείται κυρίως από ανθρώπους που «έχουν χάσει τις αυταπάτες τους» για την πολιτική ελίτ
Το δεύτερο μοντέλο ήταν η αυξανόμενη αντίσταση των ανθρώπων, οι οποίοι στην αρχή είχαν παρασυρθεί υποστηρίζοντας τις μεταρρυθμίσεις, βασισμένοι στην απραγματοποίητη υπόσχεση ότι το νεοφιλελεύθερο σύστημα εταιρικής κοινωνικής πρόνοιας θα τους σώσει από την καταιγίδα που τους εκτόπισε και τους εξαθλίωσε λόγω της καταστροφής των εγχώριων επιχειρήσεων.
Οι άνθρωποι άρχιζαν να διεκδικούν την αποκατάσταση των θέσεων εργασίας που είχαν χαθεί και των κοινωνικών υπηρεσιών, απαιτώντας μια ακύρωση της διαδικασίας εξαθλίωσης, την οποία πυροδότησε και προκάλεσε αυτή η νέα «ανάπτυξη». [...]
Στο μεταξύ, το κλυδωνιζόμενο και ευρισκόμενο σε κρίση εταιρικό κατεστημένο συνέχιζε να απαιτεί περισσότερη λιτότητα, προκειμένου να χρηματοδοτήσει την όλο και πιο εύθραυστη «μηχανή της ανάπτυξης».
Το τρίτο μοντέλο ήταν η επιδείνωση της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, η οποία επήλθε εξαιτίας της «επιτυχίας» της ίδιας της νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης. Καθώς οι επενδυτικές ευκαιρίες ανά τον κόσμο εξαντλούνταν, οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις προσπαθούσαν να επιβάλλουν νέους γύρους λιτότητας, οι οποίοι θα απελευθέρωναν κρατικά έσοδα, με τα οποία θα μεγάλωναν την όρεξη των καπιταλιστών για επιδοτήσεις που θα «άνοιγαν» νέες επενδυτικές ευκαιρίες [...]
• Όσον αφορά τον μιλιταρισμό και τις επεμβάσεις;
Ο στρατιωτικός νεοφιλελευθερισμός προέκυψε από την αποτυχία του πολιτικού νεοφιλελευθερισμού να «ανοίξει» τις καπιταλιστικές χώρες, οι οποίες έγιναν πρωταρχικά στόχοι της «οικονομικής παγκοσμιοποίησης».
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ πρωτοστάτησε στη χρήση του στρατού ως όχημα για μια πιο μελετημένη μορφή αλλαγής καθεστώτων, στην οποία η εκδίωξη των κορυφαίων κυβερνητικών αξιωματούχων ήταν μόνο το πρώτο βήμα.
Οι επακόλουθες δράσεις, οι οποίες αναλαμβάνονται από το στρατό που εισβάλλει, περιλαμβάνουν την καταστροφή ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού, τη διάλυση των εγχώριων οικονομικών θεσμών και στη συνέχεια τη συγκρότηση της κυβέρνησης και της οικονομίας σύμφωνα με τις νεοφιλελεύθερες συνταγές.
• Οι στρατιωτικές επεμβάσεις στο εξωτερικό από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις πάνε χέρι χέρι με μια αύξουσα στρατιωτικοποίηση της κοινωνικής ζωής στο εσωτερικό, με την παρακολούθηση της προσωπικής ζωής και την αστυνομική βία. Τι μάς δείχνει αυτό;
Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή η συσχέτιση ανάμεσα στην ιμπεριαλιστική στρατιωτική επέμβαση και στην εσωτερική στρατιωτικοποίηση και επιτήρηση ήταν πάντα τόσο ισχυρή όσο σήμερα.
Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν απίστευτα βίαιη σε όλο τον κόσμο, χωρίς να είναι από τις πιο καταπιεστικές στο εσωτερικό.
Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτές οι δύο κατασταλτικές διαδικασίες επηρεάζουν η μία την άλλη [...]
Η όλο και βαθύτερη θεσμική σχέση και η αύξηση του προϋπολογισμού τόσο της αστυνομίας όσο και του στρατού κατατείνουν ότι η σύγκλιση στις μεθόδους και στη συμπεριφορά θα συνεχιστεί, μέχρι να υπάρξει μια συστηματική προσπάθεια να σπάσουν αυτοί οι δεσμοί συμβίωσης και να απομονωθούν.
Στο Ιράκ, οι κατοχικές δυνάμεις σε πολλές σουνιτικές περιοχές μεταχειρίζονται όλους τους κατοίκους σαν εχθρικούς μαχητές και έτσι δικαιολογείται η χρήση της θανάσιμης βίας.
Αυτή η στάση, η οποία ενθαρρύνεται και προστατεύεται από τους αξιωματικούς, έχει μεταφερθεί πίσω στις ΗΠΑ και αποτελεί ένα σημαντικό θεμέλιο για την ατιμωρησία της αμερικανικής αστυνομίας όταν αυτή σκοτώνει άοπλους μαύρους.
• Η προσφυγική κρίση έχει γίνει ένα πρόσχημα για την άνοδο του ρατσισμού, του εθνικισμού και, σε ορισμένες περιπτώσεις, του φασισμού. Πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτά τα φαινόμενα;
Όταν ρωτάμε «πως μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε», θεωρώ ότι αυτό το «μπορούμε» αναφέρεται στους προοδευτικούς ακτιβιστές και όχι στην κυβέρνηση των ΗΠΑ ή άλλων χωρών. [...]
Κατ' αρχάς πρέπει να καταγγείλουμε τον στρατιωτικό νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος στην πραγματικότητα βρίσκεται πίσω απ' όλες τις σημερινές προσφυγικές κρίσεις και κυρίως αυτές που προέρχονται από τη Μέση Ανατολή και το Κέρας της Αφρικής.
Αυτή η διαδικασία τελειοποιήθηκε από τις ΗΠΑ στο Ιράκ. Τα εκατομμύρια των εκτοπισμένων στη διάρκεια της επτάχρονης επίσημης κατοχής δημιουργήθηκαν αποκλειστικά από τις στρατιωτικές και οικονομικές δραστηριότητες των ΗΠΑ.
Να σημειώσουμε εδώ ότι η απεριόριστη βιαιότητα πολλών εγχώριων τρομοκρατικών ομάδων που φτιάχτηκαν ως απάντηση στην αμερικανική εισβολή, προκάλεσαν μόνο ένα μικρό αριθμό θυμάτων και εκτοπίσεων, σε σύγκριση με τις εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους και την καταστροφή των πόλεων που προήλθαν από αμερικανικά όπλα μαζικής καταστροφής [...]
• Ποια πρέπει να είναι η στάση των κινημάτων;
Οι προοδευτικές δυνάμεις στον παγκόσμιο Βορρά πρέπει να επικεντρώσουν στο να εμποδίσουν την χρήση όπλων από τις κύριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (συγκεκριμένα τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Ρωσία), αλλά και από τα κράτη – πελάτες, όπως τα Εμιράτα (ΗΠΑ) ή η Συρία (Ρωσία).
Εάν τα κινήματα στον Βορρά ήταν αρκετά ισχυρά, ώστε να εμποδίσουν την άνοδο του στρατιωτικού νεοφιλελευθερισμού, η τωρινή «προσφυγική κρίση» θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Τώρα είναι επιτακτική ανάγκη να μειωθεί δραστικά η παραγωγή νέων εκτοπισμένων και πιστεύω ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την αποτροπή της χρήσης αυτών των όπλων από τους διάφορους βάρβαρους ανταγωνιστές.
Παράλληλα, οι προοδευτικές δυνάμεις στις ΗΠΑ και στις άλλες ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις πρέπει να προσπαθήσουν να αποτρέψουν τις κυβερνητικές δαπάνες από το να κατευθύνονται στην παραγωγή οπλικών συστημάτων, αλλά αντίθετα να πηγαίνουν στην αποζημίωση αυτών που τραυματίστηκαν ή εκτοπίστηκαν.
Σ' αυτό το πλαίσιο οι ακτιβιστές πρέπει να αντιμετωπίσουν ευθέως τον ρατσισμό, ο οποίος χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τις τιμωρητικές πολιτικές εις βάρος των εκτοπισμένων.
Και αναφέρομαι κυρίως στην παρεμπόδιση της εισόδου των προσφύγων και μεταναστών και στην κράτησή τους. Πρέπει να εμποδίσουμε την πολιτική της «ενοχοποίησης του θύματος» [...]
• Τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη βιώνουμε μια κατάσταση πολιτικής αλλοτρίωσης, η οποία καθιστά τους ανθρώπους ευάλωτους στους λαϊκιστές και στους δημαγωγούς. Μπορούμε να αναστρέψουμε αυτή τη διαδικασία;
Η πολιτική αλλοτρίωση είναι ένα σύνθετο και πονηρό φαινόμενο.
Στις ΗΠΑ είναι φανερό ότι αποτελεί ένα σταθερό πολιτικό χαρακτηριστικό, εάν ως «πολιτική αλλοτρίωση» θεωρήσουμε κάποια μορφή κυνισμού σχετικά με την αποτελεσματικότητα του πολιτικού συστήματος να ανταποκριθεί «σε αυτά που θέλει ο λαός».
Ίσως το πιο ορατό χαρακτηριστικό είναι ότι περισσότεροι από τους μισούς ψηφοφόρους δεν ψηφίζει στις προεδρικές εκλογές, ενώ στις μη προεδρικές ίσως να ψηφίζει μόνο το 25%.
Ίσως αυτό να μην είναι το απόλυτο μέτρο της πολιτικής αλλοτρίωσης, αλλά είναι αρκετό για να δείξει ότι αυτή είναι ένα χρόνιο πρόβλημα στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ.
• Τι μπορεί να σημαίνει η υποψηφιότητα του Τραμπ για τη δημοκρατία στις ΗΠΑ;
Η συζήτηση αφορά την πολιτική αλλοτρίωση και τη δημαγωγία. Το φαινόμενο Τραμπ αποτελεί σίγουρα μια ασυνήθιστη, εάν όχι μοναδική, στιγμή στην αμερικανική πολιτική, παρότι υπάρχουν παράλληλά του και στην Ευρώπη.
Για να τον κατανοήσουμε πρέπει να πάμε πέρα από την χρόνια πολιτική αλλοτρίωση και να δούμε ότι μας οδηγεί πέρα από τη δημοκρατία και/ή προς κάποια μορφή δικτατορίας [...]
Η εκλογική βάση του Τραμπ αποτελείται κυρίως από ανθρώπους που «έχουν χάσει τις αυταπάτες τους» για την πολιτική ελίτ.
Κάποτε πίστευαν ότι η εκλεγμένη ελίτ θα ακολουθούσε πολιτικές που θα ανταποκρίνονταν στις ανάγκες και στις επιθυμίες τους. Τα τελευταία χρόνια όμως αυτή η πίστη στην εκλογική εντολή τους έχει εξαφανιστεί.
Αντί γι' αυτό, η πολιτική ελίτ τώρα συλλέγει φόρους από τους σκληρά εργαζόμενους ανθρώπους και ακολουθούν πολιτικές που εξαθλιώνουν τους παραγωγικούς πολίτες, ενώ την ίδια στιγμή επιβραβεύουν τους απατεώνες και εκείνους που δεν το αξίζουν στο εσωτερικό και στο εξωτερικό [...]
• Γιατί ο κόσμος ψηφίζει Τραμπ;
Η γοητεία του Τραμπ βασίζεται σε μια ισχυρή υπόθεση ότι οι εκλογές μπορούν να προκαλέσουν μια αλλαγή πολιτικής και αυτό λειτουργεί σαν μια επιβεβαίωση της πίστης στην αμερικανική «δημοκρατία» [...]
Όπως είπε ένα οπαδός του Τραμπ στο BBC, «Δεν φοβάται να πει αυτό που όλοι μας σκεφτόμαστε».
Έτσι ο Τραμπ δεν κερδίζει τη βάση του με τις ρατσιστικές και φασιστικές ιδέες και πολιτικές, αλλά δίνει φωνή σε ήδη υπάρχουσες στάσεις και υπόσχεται ότι θα ακολουθήσει πολιτικές που θα ανταποκρίνεται σ' αυτές [...]
Ο μόνος τρόπος για να αντιστρέψουμε αυτή την πορεία απομάκρυνσης από τη δημοκρατία είναι η αναζωογόνηση μαζικών κινημάτων όπως το Black Lives Matter και άλλες διαμαρτυρίες, οι οποίες βασίζονται σε μη εκλογικές καμπάνιες, με στόχο τις πηγές της καταπίεσης και των ανισοτήτων.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ 

Γεννημένος το 1942 διδάσκει σήμερα στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Έχει υπάρξει ένας από τους φλογερότερους επικριτές του πολέμου στο Ιράκ με άρθρα και αναλύσεις. 
To γνωστότερο βιβλίο του είναι το «War without end:The Iraq war in Context», Haymarket Books (2008).
Έχει συγγραφικό έργο στα πεδία της οικονομικής και πολιτικής κοινωνιολογίας και των κοινωνικών κινημάτων.
_____________
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
«Αναγκαίο το θράσος της ανυπακοής για να βγούμε από τη λιτότητα»
«Η Ε.Ε. αγνόησε την κοινωνική συνοχή με σοβαρές πολιτικές συνέπειες»